Βαλεντίνος, Τσικνοπέμπτη κ Άγιος ο Θεός...


     Μόλις περάσουν τα Χριστούγεννα με πιάνει ένα πράγμα ρε παιδί μου κάθε χρόνο να μετράω αντίστροφα ως το καλοκαίρι. Μια καθαρή Δευτέρα κ ένα Πάσχα μας έμεινε για την πρώτη βουτίτσα. Μπαίνοντας όμως στον Φεβρουάριο,μόλις κάνω ένα έτσι να ανοίξω το Facebook συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει κάτι βασικό.Τον Βαλεντίνο ντε.                 Κάτσε χρυσή μου,που πας χωρίς να λογαριάσεις μια τέτοια μέρα; Θες τα δέκα χρόνια σχέση,θες τα 2 παιδιά μεσ την μέση, ποτέ δεν τρελαινόμουν ιδιαίτερα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα μου κακοπέφτανε δύο τρία λουλουδάκια η κάνα κουτί σοκολατάκια ρε αδερφέ. Να είμαι ειλικρινής θα προτιμούσα τα σοκολατάκια αν μπορούσα να διαλέξω αλλά εδώ δεν τίθεται καν θέμα προτίμησης. Αυτά γινόντουσαν πιο παλιά κ τώρα γελάω όταν θυμάμαι πόση αγώνια είχα εκείνη την ημέρα να δω τι έκπληξη θα μου κάνει ο Δ. κ κάθε μα κάθε φορά προσποιόμουν ότι δεν το περίμενα. Ε κ μια χρονιά, μου την έκανε την έκπληξη κ πραγματικά δεν μου έφερε τίποτα, αλλά ούτε κ εγώ το θυμήθηκα γιατί είχαμε κ ένα μωρό έντεκα ημερών στο σπίτι κ η αϋπνία χτύπαγε κόκκινο. Μου φαινόταν με διαφορά πιο ρομαντικό να κρατήσει λίγο το μωρό για να κάνω μπάνιο ή για να κοιμηθώ μισή ώρα. Κ από τότε καθιερώθηκε. Η συνήθεια που έγινε λατρεία. Ποιός Βαλεντίνος; Τώρα πια όταν μπαίνει ο Φεβρουάριος ο Δ. αρχίζει τα πλάνα. Όχι δεν ψάχνει να βρει τριήμερο για 14 Φλεβάρη ή τραπέζι για ρομαντικό δείπνο σε κάποιο εστιατόριο. Αν θέλει να είναι σώνει κ ντε ρομαντικός ας  μου απλώσει  τα ρούχα κ να μου πλύνει τα πιάτα στον νεροχύτη. Τώρα πια ο Δ. παλεύει να πάρει ρεπό την τσικνοπέμπτη κ ψάχνει να κλείσει τραπέζι στην αγαπημένη του ταβέρνα. Πόσος ρομαντισμός  μπορεί να χωράει σε μισό κιλό κοντοσούβλι με μουσική υπόκρουση "στην Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή", ειδικά όταν δίνεις μάχη να μην φάει το τραπεζομάντηλο το τρίχρονο παιδί σου;                          Εδώ που τα λέμε έχει κ την πλάκα του. Από την άλλη κ πόσες πάστες σε σχήμα καρδιάς να φας; Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την ημέρα είναι λίγο κουραστικό να σκρολάρεις στην αρχική σελίδα κ να σου σκάνε στα μούτρα καμιά κατοσταριά ίδιες φωτογραφίες. όλες με ανθοδέσμες κ τριαντάφυλλα, σοκολατάκια, αρώματα κ δε ξέρω  εγώ τι άλλο  με ολόκληρο κατεβατό, ερωτική εξομολόγηση, τραγούδι κ ότι τραβάει η όρεξη του καθενός. Ο χρήστης Φανή νιώθει ότι τον αγαπούν στην τοποθεσία σπίτι  μου. Προφανώς για να βγαίνεις φωτογραφία με τα λουλούδια που μόλις σου έδωσε ο άλλος, είναι δίπλα σου. Γιατί δεν τα λες στον ίδιο κ του τα λες δημόσια για να τα βλέπουν κ άλλοι; Για να ζηλέψουμε κ να πούμε "α την τυχερή, πόσο αγαπιούνται, κοίτα εδώ δώρα;;;" Καλά κάνεις, αν το κάνεις για αυτό πιάνει.                   Μετά είναι κ οι άλλοι. Ναι οι άλλοι. Οι φανατικοί πολεμιστές του Αγίου Βαλεντίνου. Που βγάζουν σπυριά μόλις ακούσουν τ όνομα του λες κ έχουν δυσανεξία ένα πράγμα. Λες κ τους έχει φάει το ψωμί. Κ τότε ξεκινάει ο πόλεμος στα social media. Παίρνει φωτιά το Facebook με στιχάκια όλο νόημα του τύπου "είσαστε εσείς που περιμένετε με αγωνία τον Άγιο Βαλεντίνο, είμαστε κ εμείς που περιμένουμε με αγωνία την Τσικνοπέμπτη"  ή ξέρω τώρα "δεν χρειάζομαι αυτή την μέρα για να γιορτάσω τον έρωτα μου,εγώ γιορτάζω κάθε μέρα" κ δε συμμαζεύεται. Εμ κ γιατί δεν το προσπερνάς τότε μαντάμ; Γιατί κάθεσαι κ τρελαίνεσαι κ χαλάς την ζαχαρένια σου; Μια μέρα σαν όλες τις άλλες είναι, άστην να περάσει την ρημάδα κ άσε στην άκρη τις φιλοσοφίες...