Φιλική ανακύκλωση



       Οι μπλε κάδοι  στις γειτονίες είναι για τα γυαλιά, τα πλαστικά και τα χαρτιά. Τα κομμάτια της ζωής μας όταν φεύγουν από μας που πάνε άραγε; Ένας πρώην έρωτας, μία παιδική φιλία, και άλλες σχέσεις που καταλήγουν μετά το τέλος τους; Δεν μπορεί να μην μένει τίποτα από όλα αυτά, μετά από τόσες εμπειρίες και συναισθήματα. Που πάει η αγάπη που υπήρχε μετά το τέλος μιας σχέσης; 

      Επιλεγμένα είδη για το σπίτι. με 1+1 Δώρο! Ισχύει για αγορές έως 12/11/2018.

     Κάθομαι και σκέφτομαι καμιά φορά τι να απέγινε η κολλητή μου η Ελένη, που να βρίσκεται η Χρυσούλα, αν παντρεύτηκε η Δήμητρα. Όλες αυτές έχω να τις δω χρόνια αν και κάναμε πολύ παρέα. Την μία κιόλας θα την πάντρευα, μετά θα με πάντρευε και κείνη, θα βαφτίζαμε η μία το παιδί της άλλης και φυσικά οι άντρες μας θα ήταν κολλητοί. Έτσι τα είχαμε σχεδιάσει πιστεύοντας πως μια φιλία κρατάει για πάντα. Δεν μας έφτανε να είμαστε απλά φίλες, θέλαμε να υπάρχει και κάτι άλλο που θα μας έδενε όταν πια θα είχαμε μεγαλώσει. Για μια στιγμή είχαμε σκεφτεί να γίνουμε αδελφοποιτές , δηλαδή να χαράξουμε λίγο τα δάχτυλα μας για να ενώσουμε το αίμα που θα έσταζε. Το είχαμε δει κάπου στην τηλεόραση αλλά φοβόμουν τα μαχαίρια και τελικά διαλέξαμε κάτι λιγότερο μακάβριο -ευτυχώς. Της είχα ζητήσει να με παντρέψει την μέρα που έδωσα το πρώτο μου φιλί. Με γλώσσα παρακαλώ. Λίγο το σοκ μιας ξένης γλώσσας  μέσα στο στόμα μου, λίγο που πίστευα πως τον Βασίλη θα τον παντρευόμουνα όταν θα μεγαλώναμε, την πήρα παράμερα και της το είπα. Και φυσικά όχι μόνο συμφώνησε αλλά δάκρυσε και από τη συγκίνηση. Και αρχίσανε οι προσφωνήσεις «κουμπάρα, έλα κουμπάρα, που είναι ο κουμπαρούλης μου». Και κάπως έτσι ο Βασίλης με χώρισε. Αλλά η κουμπαριά δεν διαλύθηκε. Η Ελένη θα με πάντρευε και τέλος.  

      Τα χρόνια κυλούσαν αρμονικά, πάντα παρέα με τις spice girls και τους backstreet boys.βάζαμε πολύχρωμα εξτένσιονς στα μαλλιά μας, μεθούσαμε με μία μπύρα, φτιάχναμε συγκροτήματα. Τα φτιάχναμε με αγόρια από το διπλανό τμήμα την Δευτέρα και την Τετάρτη τα χαλάγαμε. Και κάπως έτσι τελείωσε το γυμνάσιο. Κ μετά ήρθε ο έρωτας.  Η Ελένη τα έφτιαξε μ έναν φίλο μας ενώ εγώ από την άλλη είχα ερωτευτεί τον ωραίο του σχολείου ο όποιος εννοείται πως μ έφτυνε και εγώ έκλαιγα στον ώμο της. Το πώς τελείωσε το λύκειο ούτε και το κατάλαβα. Ούτε το πώς χαθήκαμε.  Ξαφνικά βρέθηκα στο Τει με καινούριες παρέες και φίλες με τις οποίες πέρναγα όλη την μέρα. Με την Ελένη μιλούσαμε καμιά φορά στο τηλέφωνο ή πηγαίναμε που και που για κανένα καφέ. Δεν προλαβαίναμε πια λέγαμε. Όλα αυτά τα χρόνια που έκανα παρέα με την Ελένη θύμιζαν μια άλλη εποχή, σαν να ήταν εκατό χρόνια πριν.  Τώρα πια είχα κάνει άλλο κύκλο.

  

    Κ άρχισε νέος κύκλος επεισοδίων  με μεθύσια, έρωτες, εκδρομές, ξενύχτια, κλάματα, αντιγραφές στην εξεταστική και όρκοι για παντοτινή φιλιά. Αν με ρωτήσεις οχτώ χρόνια μετά που βρίσκονται αυτά τα κορίτσια μπορώ να απαντήσω για κάνα δυο μόνο. Για τις υπόλοιπες δεν έχω ιδέα. Άλλες δεν τις έψαξα εγώ, άλλες δεν έψαξαν εμένα. Όταν είσαι στο γυμνάσιο θεωρείς  σημαντικό λόγο να τσακωθείς με την κολλητή σου γιατί σε έβαλε τέταρτη από πέντε κορίτσια στο BFFE και αισθάνθηκες την υπέρτατη προδοσία. Μετά όμως, μεγαλώνοντας αρχίζουν να σε απασχολούν άλλα πράγματα. Σε κάποιους δεν φέρεσαι εσύ σωστά και κάποιοι δεν φέρονται σωστά σε σένα. Έχεις άλλες απαιτήσεις από τους φίλους σου, πολύ μεγαλύτερες και απογοητεύεσαι όταν συνειδητοποιείς πως τα πράγματα δεν είναι όπως τα θες. Άσχετα και αν έχεις εσύ άδικο, κ αν οι απαιτήσεις που έχεις είναι υπερβολικές. Έτσι γίνεται στις σχέσεις, απογοητεύεις και απογοητεύεσαι διαρκώς. Μπορεί μια κακή στιγμή, μία κακή επιλογή που θα κάνει ένας φίλος μας να διαλύσει την εικόνα που έχουμε για εκείνον τόσα χρόνια? Γιατί είμαστε τόσο σκληροί με τους άλλους αλλά όχι με τους εαυτούς μας? Κ η ζωή προχωράει, γνωρίζεις καινούριο κόσμο, άλλοι σου κάνουν άλλοι πάλι όχι. Κ άτομα που για χρόνια ήταν στη ζωή σου μένουν πίσω. Ξεκρεμάς τις φωτογραφίες που είχατε βγάλει σε μια εκδρομή  για να σου φτιάχνουν την διάθεση ,για να κάνεις χώρο έτσι ώστε να μπούνε άλλοι, αλλάζεις συνήθειες, αλλάζεις γενικά. Έτσι γίνεται στην ζωή. Απλά ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να μην σκάσω στα γέλια βλέποντας μια φωτογραφία από κάτι παλιά γενέθλια που είχαμε βγάλει όλες μαζί κάνοντας γκριμάτσες σουρωμένες.