Οι φίλοι Μ.Π. (Μετά Παιδιών)


     Δηλαδή, οι φίλοι που υπήρχαν από πριν στην ζωή μας και συνεχίζουν να είναι φίλοι και αφού κάναμε παιδιά. Και μάλλον θα συνεχίσουν για πολύ καιρό ακόμα αφού αντέχουν αυτό.

    Πριν να κάνω παιδιά, ήμουν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος. Ζούσα ρε παιδί μου σαν κανονικό κορίτσι της ηλικίας μου. Δουλειά και διασκέδαση με δυο λόγια. Τα καφεδάκια μου, τα μπουζουκάκια μου, τα κλαμπάκια μου και τα πολλά πολλά φιλαράκια μου. Ατέλειωτα ξενύχτια και ποτά, καφέδες που κρατούσαν τρίωρο με τις φίλες και δε συμμαζεύεται. Καλοκαιρινές διακοπές σήμαιναν όλη μέρα θάλασσα και όλο  το βράδυ για ποτά. Και σεξ. Τώρα οι καλοκαιρινές διακοπές σημαίνουν θάλασσα σχετικά νωρίς όταν δεν καίει πολύ ο ήλιος και μεσημεριανό ύπνο. Και για ποτά ούτε λόγος, ποιος θα προσέχει τα παιδιά; Μια μπυρίτσα κάπου ανοιχτά να μην έχει καπνίλα και καληνύχτα. 

    Θα μου πεις και τώρα μπορείς να τα κάνεις αυτά. Να αφήσεις στις παππουδογιαγιάδες τα παιδιά και να πας όπου θες. Ναι αυτό γίνεται και είναι και πολύ ωραίο και υγιές κιόλας. Να ξελαμπικάρεις και συ που και που. Εγώ όμως μιλάω για τον γενικό τρόπο ζωής που όπως και να χει αλλάζει μετά τα παιδιά και λογικό είναι. Αυτό όμως που μου λείπει πιο πολύ απ' όλα είναι ο ανέμελoς χρόνος που περνούσα με παρέες και φίλους. Ναι και τώρα έχω πολύ καλούς φίλους δε λέω. Κάποιοι είναι κ αυτοί γονείς άρα περνάμε την ίδια φάση. έλλειψη χρόνου κλπ και άλλοι δεν έχουν παιδιά οι ίδιοι αλλά είναι κοντά μας και μας καταλαβαίνουν σαν να έχουν. Σ' αυτούς αναφέρομαι κυρίως. Thumbs up for them λοιπόν.

   Ξέρεις τι είναι να προσπάθεις εδώ κ ενάμιση μήνα να πιεις ένα ρημαδοκαφέ με την κολλήτή σου που σας χωρίζουν 5 μόλις στενά και να μην μπορείς; Μία είναι άρρωστα τα δικά μου τα παιδιά, μία η δικιά της. Και δώσε Facetime με τον καφέ μεσ' την μέση για να το κανιβαλίσουμε κ εμείς εντελώς. Να μην πω για την κουμπάρα μου που παρ΄όλο που είναι ελεύθερη και δεν  έχει λόγο να κλείνεται μέσα έρχεται κάθε τρεις και λίγο να μου κάνει παρέα σχολώντας από την δουλειά. Κ να χει χωρίσει η άμοιρη και να θέλει να μου τα πει κ η συζήτηση πάει κάπως έτσι : -  Δεν μου απάντησε στο μήνυμα  - Μαμά έκανα κακά - Μην του ξαναστείλεις, έλα να σε αλλάξω - Ναι αλλά τον θέλω - Μαμά ο Νίκος με δάγκωσε - Νίκο έλα εδώ τώρα, Απαγορεύεται να δαγκώνειιιιιιις, Περίμενε να δεις μήπως στείλει πιο μετά, και πάει λέγοντας.   Ποίος θέλει να περιγράφει το τέλειο ραντεβού ακούγοντας ένα δίχρονο να γκρινιάζει γιατί δεν μπορεί να φάει κ αλλο μπισκότο; Παρόμοια συζήτηση γίνεται και με την άλλη μου κουμπάρα μόνο που στον διάλογο συμμετέχουν και τα δικά της παιδιά. Πόσες φορές μ εκείνη έχουμε ξεκινήσει με σχέδια για αλλού και τελευταία στιγμή τα έχουμε αλλάξει γιατί κάποιος έχει γκρίνια, διάρροια ή καράτε.  Να προσπαθούμε να πάμε  2  βδομάδες για ψώνια για καλλυντικά μαζί κ να μην βρίσκουμε μια ωρίτσα που να βολεύει και τις δυο με τίποτα. Κ αντί για τον Hondos κάπως έτσι καταλήγουμε να δίνουμε ραντεβού στο supermarket και να μιλάμε μπροστά από τις μπανάνες και τους ανανάδες.  Και δεν λέω ότι δεν αγαπάω τα παιδιά μου, προς Θεού τα λατρεύω τα μωρά μου αλλά που και που μου λείπει μια φυσιολογική συζήτηση με τις φίλες μου ή ένα σινεμά έτσι επειδή μου ήρθε, πάμε κ ότι ταινία παίζει. Κ μετά πάμε κ για κάνα ποτάκι.  Τώρα δεν έχει τέτοια αυθόρμητα πια. Τώρα δεν έχει με τη Στέλλα βόλτα με τ αμάξι με τις ώρες κ να  καταλήγουμε πάντα στο ίδιο μαγαζί και φυσικά να γκρινιάζουμε γιατί ο γκόμενος δεν πήρε τηλέφωνο. Στην τριτη μαργαρίτα ποιος νοιαζότανε αν δε χτύπαγε το τηλέφωνο; Τώρα πια η Στέλλα έρχεται σπίτι και ο γιος μου παίζει με τα φουντωτά της μαλλιά κ αυτή του κάνει φούσκες. Όμως κ  αυτή και όλοι αυτοί έρχονται και κάνουν υπομονή που θα τους ακυρώσω ακόμα μία φορά τελευταία στιγμή γιατί ο μικρός ανέβασε πυρετό ή γιατί ο μεγάλος κοιμάται και τους λέω έλα και αν μπορείς πιες τον καφέ σου μιλώντας ψιθυριστά ή ξέρω γω τι άλλο. Το θέμα είναι ότι έρχονται και δεν εξαφανίστηκαν ούτε για μία μέρα αυτά τα τρία χρόνια που έγινα μαμά κ άλλαξα την ζωή μου. Ήταν εκεί να μου υπενθυμίσουν να προσέχω κ τον εαυτό μου μετά την γέννα, να μην αφήσω την εξωτερική μου εμφάνιση, να μου κρατήσουν το μωρό για να κάνω ένα μπάνιο ή να  μου πλύνουν τα πιάτα. Χωρίς να κάνουν παράπονα επειδή έχασα αλλά δεν ξέχασα τα γενέθλεια τους ή γιατί δεν μπορώ να ξενυχτήσω το βράδυ μαζί τους έξω γιατί είμαι τόσο κουρασμένη που με παίρνει ο ύπνος από τις 9 στον καναπέ με τι μπιμπερό στο χέρι. Αυτό λοιπόν το κείμενο είναι αφιερωμένο σε εκείνους που έμειναν κοντά μας και μας στήριξαν και τους ευχαριστούμε που δεν μας ξέχασαν.