Η άλλη...



    Πάντα έτρεφα βαθύ μίσος για τις γυναίκες που έμπαιναν ανάμεσα στα ζευγάρια και αφού δεν μπορούσα να τις λιθοβολήσω αρκέστηκα στο να τις κριτικάρω. Μέχρι που έγινα και εγώ μία από αυτές. 

     Τον Κώστα τον γνώρισα στην σχολή ένα μεσημέρι. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Η ηλίθια όμως που κρύβω μέσα μου παρίστανε την άνετη και αδιάφορη μπροστά του. Όσες φορές με είχε προσεγγίσει τον πρόσβαλλα και τον αγνοούσα επιδεικτικά.  Ο Κώστας ήταν θέμα χρόνου να γνωρίσει κάποια και να είναι μαζί της και εγώ πέρασα στο παρασκήνιο ως η «κοκκινομάλλα, που δεν θυμάμαι πως την λένε.».  Κάπου εκεί μία φυσιολογική κοπέλα θα παραδεχόταν την ήττα της, και θα άφηνε το ζευγάρι ήσυχο. Μια φυσιολογική κοπέλα τονίζω, γιατί εγώ δεν είμαι και από την στιγμή που έμαθα πως ο Κώστας είχε σχέση σκύλιασα. Δεν τους άφηνα σε ησυχία. Ήθελα να μάθω τα πάντα για αυτή την κοπέλα. Είχα μία αρρωστημένη επιθυμία να ξέρω λεπτομέρειες για την κοινή τους ζωή. Πως περνούσαν, που έβγαιναν, αν την αγαπούσε, αν του άρεσε το σεξ μαζί της. Μέσα μου πίστευα για χρόνια πως με κάποιο τρόπο κατάφερε με δόλιο τρόπο να τον κερδίσει και πως κάτι κρυβότανε πίσω από το ευτυχισμένο ζευγάρι. Μέχρι που μου πέρναγε από το μυαλό πως ήτανε μαζί της από συμφέρον για να τον βολέψει κάπου στο δημόσιο ή και γω δεν ξέρω τι άλλο. Όταν πήγαινα κάπου και τους πετύχαινα μαζί μέσα στο μέλι, έσταζα δηλητήριο. Την κοιτούσα με φθόνο.. Ήθελα να γίνω πιο όμορφη από εκείνη, να έχω πιο καλή δουλειά, πιο καλή κοινωνική ζωή. Ξαφνικά το θέμα είχε γίνει προσωπικό μαζί της και ήθελα να της αποδείξω κάτι που δεν την ενδιέφερε καθόλου.  Ήθελα να είμαι καλύτερη από εκείνη Και φαινομενικά στο μυαλό μου τα είχα όλα - εκτός φυσικά από τον Κώστα. 

       

       Όσο περνούσε ο καιρός και ο Κώστας ήτανε ακόμα μαζί της και ακόμα χειρότερα φαινότανε και ευτυχισμένος ανέλαβα πιο δραστικά μέτρα. Άρχισα να τον ενοχλώ στο τηλέφωνο, με μηνύματα, με τηλέφωνα και αφιερώσεις το βράδυ. Άρχισα να τους κατασκοπεύω, εμφανιζόμουν μπροστά τους από το πουθενά και μόλις τους έβλεπα χέρι χέρι με έπιαναν τα κλάματα. Πήγαινα ξαφνικά από το μαγαζί που δούλευε. Τον παρακαλούσα. Τον απειλούσα. Τον έβριζα. Εκείνοι όμως δεν επηρεάζονταν από ότι κ αν έκανα εγώ για να τους χωρίσω. Τα χρόνια περνούσαν και γω απτόητη να ζω μόνη μου με μοναδικό μου στόχο να κάνω τον Κώστα να την χωρίσει για να είναι μαζί μου. Πίστευα πως εγώ τον αγαπούσα πραγματικά και ήμουν ερωτευμένη μαζί του. Δεν καταλάβαινα πως δεν γίνεται να είσαι ερωτευμένη με την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν ξέρεις καν. Είχα απορροφηθεί τόσο πολύ με την εμμονή να τον κερδίσω από την κοπέλα του που δεν συνειδητοποίησα ούτε για μια στιγμή πως δεν ήξερα ουσιαστικά τίποτα για εκείνον- ούτε καν πως πίνει τον καφέ του. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει πως ο  Κώστας πολύ απλά τη είχε ερωτευθεί και ήταν ευτυχισμένος μαζί της. Με απέφευγε πάντα ευγενικά αλλά σταθερά και ποτέ δεν μου είχε δώσει κάποιο  δικαίωμα εκείνος. Ωστόσο εγώ συνέχιζα κανονικά αγνοώντας πόσα χρόνια έχανα έτσι. Όποτε γνώριζα κάποιον πάντα τον σύγκρινα μαζί του και πίστευα πως ήτανε γραφτό στο τέλος να καταλήξουμε μαζί. Στο μυαλό μου ήτανε ο ιδανικότερος όλων, ο άντρας των ονείρων μου που θα με έκανε ευτυχισμένη και θα κοιμόμουν στην αγκαλιά του. Όταν ένα αγόρι που γνώριζα έκανα κάτι λάθος πάντα έλεγα στον εαυτό μου πως ο Κώστας δεν θα το έκανε ποτέ αυτό.            

      Τελικά μετά από χρόνια χωρίσανε για τους δικούς τους λόγους  και η πλάκα είναι πως ο Κώστας έψαξε να με βρει. όμως έστω και αργά συνειδητοποίησα πως ακόμα και έτσι σχεδόν τον είχα αναγκάσει να ασχοληθεί μαζί μου και πως πάντα θα ζούσα στην σκιά εκείνης της κοπέλας.  Όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με είχε προσπεράσει και τι είχε βρει σε κείνη που δεν το είχα εγώ. Αν δεν είχα χάσει το μυαλό μου τότε θα είχα σίγουρα προσέξει πως εκείνη η κοπέλα ήτανε πολύ όμορφη και καλή και ευγενική ακόμα και μαζί μου που τότε σίγουρα δεν το άξιζα σε καμία περίπτωση. Με είχε πειράξει μάλλον που ενώ με είχε γνωρίσει έκανε την επιλογή του και διάλεξε μια άλλη κοπέλα. Και άφησα μία εμμονή να με δηλητηριάζει για χρόνια κάνοντας με να χάσω ακόμα και την αξιοπρέπεια μου. Τώρα έχω μία πολύ καλή σχέση όπου αρκετές  κοπέλες ενοχλούν το αγόρι μου και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό  μου να τις αντιμετωπίζω με οίκτο και ειρωνικά σχόλια ξεχνώντας πως στο παρελθόν υπήρξα και γω μία από αυτές.